Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą Politykę prywatności.

[ Zamknij ]

Wasze wpisy

Lubawka-Podlesie. Kościół filialny pod wezwaniem Świętego Krzysztofa

Autor wpisu: Malwina Zaremba (Program Drogi Baroku, www.drogibaroku.org)
Data publikacji: 23.01.2012
Okres historyczny: Barok XVII w.

Kościół w Podlesiu koło Lubawki powstał na zlecenie opata klasztoru Cystersów w Krzeszowie, Bernharda Rosy, jako miejsce pielgrzymkowe związane z kultem Czternastu Wspomożycieli. Pierwotny kościół o konstrukcji szachulcowej został wybudowany przez Martina Urbana w latach 1685–1687. Sanktuarium cieszyło się taką popularnością wśród pielgrzymów, że w 1723 roku opat Dominicus Geyer postanowił wznieść większy, murowany kościół, co też zostało zrealizowane przez mistrza budowlanego Michaela Jentscha z Jawiszowa.

Do zachowanej do dzisiaj jednonawowej skromnej świątyni dobudowano w latach 1790–1792 taras z kryptą świętego Aleksego i kamienną balustradą. Co ciekawe, trasa pielgrzymki z Krzeszowa do Podlesia była niegdyś oznaczona 14 kolumnami, na których stały posągi świętych (zachowały się tylko trzy kolumny).

Dość skromne wyposażenie kościoła zostało wykonane głównie w stylu barokowym, a uzupełnia je kilka XIX-wiecznych obrazów. Oprócz cyklu obrazów Czternastu Wspomożycieli uwagę zwraca ołtarz główny, wykonany w 1690 roku przez krzeszowski warsztat Georga Schröttera. Pierwotnie nastawa ta służyła jako ołtarz boczny w kościele opackim w Krzeszowie, a do Podlesia trafiła w 1728 roku. Ołtarz ten łączy przedstawienie Czternastu Wspomożycieli z wizerunkiem Świętej Rodziny jako Trójcy Stworzonej. Ten sposób ukazywania Świętych Pomocników stał się później niezwykle popularny na Śląsku i był często naśladowany, jak chociażby w altarioli ołtarza głównego w kościele parafialnym pod wezwaniem Świętej Rodziny w Chełmsku Śląskim. XIX-wieczny obraz w centrum ołtarza przedstawia pasterza, któremu w XV wieku na terenie należącym do cystersów w Langheim ukazali się Święci Pomocnicy, co zapoczątkowało kult Czternastu Wspomożycieli.

Dwa ołtarze boczne zostały wykonane przez Antona Hoffmanna w 1714 roku. W niszy w ścianie północnej uwagę zwraca figura Matki Boskiej z Dzieciątkiem (1668–1669), najprawdopodobniej dłuta legnickiego rzeźbiarza, Mattheusa Knotego. Nad wejściem głównym wiszą trzy małe obrazy wotywne z drugiej połowy XVIII wieku. Drewniany strop z ciekawą dekoracją floralną powstał w 1723 roku. Na szafie w zakrystii stoją rzeźby świętego Bernarda z Clairvaux i świętego Benedykta autorstwa Schröttera.

Na balustradzie tarasu w 1792 roku umieszczono wtórnie dwie kamienne rzeźby: świętej Barbary i świętej Katarzyny. Szczególną atrakcją kościoła jest zachowana krypta pod schodami, w której znajduje się naturalnej wielkości kamienna rzeźba świętego Aleksego.

Źródło:

Wpis umieszczony dzięki uprzejmości koordynatorów Programu Drogi Baroku: http://www.drogibaroku.org/mod/resource/view.php?id=39.

Metryczka:

Podziel się:  

Oceń artykuł:
  Aktualna ocena: 3,4 (głosów: 1290)

Komentarze (0):

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować!

Powiązane lokalizacje

Mapa

Zaloguj się przez Facebook
Connect to your Facebook Account
Logowanie



rejestracja
zapomniałem hasła

Newsletter