Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą Politykę prywatności.

[ Zamknij ]

Wasze wpisy

Rogal świętomarciński

Autor wpisu: Produkty regionalne
Data publikacji: 09.11.2012

Co świadczy o wyjątkowości smaku rogala świętomarcińskiego? Skąd wzięła się jego znazwa? Kto zaczął piec rogale? O tym wszystkim piszemy poniżej.

Rogal świętomarciński cieszy się w Poznaniu niesłabnącą popularnością od co najmniej 150 lat. W świadomości Poznaniaków i gości grodu nad rzeką Wartą wyrób ten związany jest z obchodami dnia św. Marcina przypadającymi na 11 listopada, które sięgają XVI wieku i są związane z końcem prac polowych w danym roku. Na cześć tego świętego nazwano główną ulicę Poznania, a uroczystości ku czci Św. Marcina są co roku obchodzone i stanowią dziedzictwo całej społeczności miasta.


Istnieje wiele legend i podań na temat początków wypieków Rogala. Jak mówi jedna z legend prekursorem tego wypieku był Józef Melzer, cukiernik w piekarni, który namówił swojego pracodawcę do wypieku rogali, które następnie rozdano ubogim mieszkańcom Poznania. Wpaść miał na ten pomysł w listopadzie 1891 roku pod wpływem kazania proboszcza parafii Św. Marcina ks. Jana Lewickiego, który namawiał, do uczczenia święta patrona parafii, a jednocześnie patrona piekarzy, jakimś uczynkiem miłosierdzia skierowanym do niezamożnych mieszkańców Poznania.

Także kształt rogala ma tradycyjne korzenie. Jego pochodzenie przypisuje się czasom zwycięstwa króla Jana III Sobieskiego nad Turkami pod Wiedniem. W 1683 roku król Polski zdobył wiele chorągwi tureckich, na których widniał półksiężyc. Jego kształt posłużył za wzór do wypieku rogala świętomarcińskiego upamiętniającego to zwycięstwo. Z kolei inna poznańska legenda mówi, że kształt nawiązuje do podkowy zgubionej przez konia Św. Marcina.
Najstarsza odnaleziona wzmianka o rogalach pieczonych na dzień Św. Marcina zamieszczona została w Gazecie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (10 listopada 1852 r.) przez cukiernię Antoniego Pfitznera, powstałą przy ulic Wrocławskiej w Poznaniu: „Jutro w Czwartek Rogale nadziewane, po różnych cenach w cukierni A. Pfitznera, ulica Wrocławska.” Pierwszym odnotowanym użyciem nazwy „Rogal świętomarciński” jest anons prasowy z 11 listopada 1860 r. Po zakończeniu II wojny światowej tradycja wypieku „Rogali świętomarcińskich” była kontynuowana przez prywatne cukiernie i piekarnie w Poznaniu. Ustawa nacjonalizacyjna z 3 stycznia 1946 r. nie objęła bowiem małych zakładów rzemieślniczych. Wtedy zmieniono rodzaj masy, którą nadziewano rogale. Ze względu na trudności aprowizacyjne surowce do wytworzenia masy migdałowej stały się praktycznie niedostępne, a cukiernicy i piekarze zaczęli zastępować masę migdałową masą z białego maku.

Od lat 60. XX wieku gazety często informowały o ilości zjadanych przez Poznaniaków 11 listopada rogali. Dzięki temu wiemy, że spożycie wzrosło z kilkunastu ton we wczesnych latach sześćdziesiątych do średnio 250 ton w ostatnich latach, natomiast w skali rocznej sprzedaż wynosi około 500 ton.
Rogal świętomarciński stał się symbolem Poznania. W 2004 roku został nagrodzony przez Polską Organizację Turystyczną jako najlepsza turystyczna pamiątka z tego regionu w kategorii wytworów sztuki kulinarnej i regionalnych przysmaków o unikalnej recepturze.

Cechy charakterystyczne

Specyfika rogali wynika z wyglądu zewnętrznego, kształtu, smaku i aromatu oraz zastosowania szczególnego surowca — białego maku do wytworzenia nadzienia. Do wypieku używane jest ciasto drożdżowe, półfrancuskie. To ciasto drożdżowe, które po wyrośnięciu i schłodzeniu wałkuje się z margaryną, dzięki temu powstaje ciasto półfrancuskie. Nadzienie z białego maku z dodatkiem aromatu migdałowego zdecydowanie odróżnia „Rogala świętomarcińskiego” od innych słodkich wypieków. Biały mak jest szczególnym, rzadko stosowanym surowcem. Do niego dodaje się cukier, okruchy ciasta biszkoptowego, masę jajową, margarynę, rodzynki, orzechy, owoce w syropie lub kandyzowane (czereśnie, gruszki, skórkę pomarańczową), a także aromat migdałowy. O ostatecznym kształcie i wyglądzie rogali decyduje sposób zwijania ciasta i nakładania masy makowej. Ale również dekorowanie pomadą i rozdrobnionymi orzechami. Taka kombinacja składników powoduje, że „Rogal świętomarciński” jest wyjątkowym, niespotykanym produktem.
 

Podziel się:  

Oceń artykuł:
  Aktualna ocena: 3,4 (głosów: 1001)

Komentarze (0):

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować!

Mapa

Zaloguj się przez Facebook
Connect to your Facebook Account
Logowanie



rejestracja
zapomniałem hasła

Newsletter