Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą Politykę prywatności.

[ Zamknij ]

Wasze wpisy

Lulierka. Henrietta Zofia Lullier

Autor wpisu: Marta Konarzewska
Data publikacji: 14.03.2011
Okres historyczny: Oświecenie XVIII w.

"Stanisław Poniatowski, odbywając podróże za granicą, (...) przybył do Paryża. Młody i urodny, znalazł wstęp do najpierwszych domów, w nich to dowiedział się o sławnej kabalarce, Zofii de Pugett Lhuillier (...) położyła mu [ona] kabałę i wywróżyła, że wkrótce królem obrany zostanie. (...) [Stanisław] uważa wróżbę tę za żart przyjemny. Gdyby jednak przepowiednia się sprawdziła, zaprasza ją na wczesne mieszkanie do stolicy przyszłego swojego królestwa. W parę lat [później – już jako król] kazał kupić dom naprzeciw klasztoru pp. karmelitek (dziś nieistniejącego) pod nr 371 na Krakowskim Przedmieściu, takowy przebudować i umeblować na sposób paryskiego jej zamieszkania".

To tylko jedna z legend i plotek krążących wokół postaci Henrietty Lullier. Przytacza ją w swoich pismach znany pamiętnikarz stolicy – Wójcicki.
 
Plotka owa, makbetowska w swej fabularnej podstawie, choć słynna, podobno mija się z prawdą.
 
Wedle Polskiego słownika biograficznego autorstwa Edmunda Rabowicza pani Henrietta poznała Stanisława Augusta w latach 50. XVIII wieku. Była już wtedy w bliskich relacjach z rodziną Poniatowskich, a przede wszystkim z księżną Herulą Teresą z Kinskych Poniatowską, matką księcia Józefa, którą odwiedzała w Wiedniu.
 
Blisko związana z królem – czy to jako jego metresa, czy powiernica – miała swój udział w polityce. Pośredniczyła w kontaktach z Mikołajem Wasiljewiczem Repninem czy Gédéonem Benoitem i innymi postaciami ze świata dyplomacji. Niektóre źródła mówią, że była agentką polskiego króla i kochanką zarówno Repnina, jak i Benoita.
 
Pewne jest, że cieszyła się poważaniem owych zacnych osobistości. Latem 1796 roku, jak odnotowano, książę Repnin przyjmował ją u siebie, gdy odwiedziła w Grodnie internowanego tam Stanisława Augusta.
 
Nie cieszyła się natomiast poważaniem środowiska konfederatów barskich, z którego posypały się niepochlebne plotki na jej temat i ulotki satyryczne.
 
Była posiadaczką posesji przy Krakowskim Przedmieściu 173. Jako letnią rezydencję miała zaś Eremitaż w Łazienkach, gdzie toczyło się bogate i wystawne życie towarzyskie.
Określano to miejsce „pałacykiem mamzel Luli”. „Luli” albo „Lulierka” – nazywano ją samą.
 
Do końca życia mieszkała tam jako ulubienica libertyńskiej Warszawy i postać znienawidzona przez strażników moralności. Umarła, dożywszy wieku pokaźnego jak na owe czasy – miała około 86 lat. Została pochowana na Powązkach.

Źródło:

Edmund Rabowicz, Henrietta Lullier, [w:] Polski słownik biograficzny.
S. Szenic, Cmentarz powązkowski 1790–1850. Zmarli i ich rodziny, Warszawa 1979.

Metryczka:

Podziel się:  

Oceń artykuł:
  Aktualna ocena: 3,3 (głosów: 1240)

Komentarze (0):

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować!

Powiązane lokalizacje

Mapa

Zaloguj się przez Facebook
Connect to your Facebook Account
Logowanie



rejestracja
zapomniałem hasła

Newsletter