Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą Politykę prywatności.

[ Zamknij ]

Wasze wpisy

Kultura i sztuka ludowa okolic Słubic

Autor wpisu: barur
Data publikacji: 18.04.2011
Okres historyczny: 1800-1914

Gmina Słubice jest fascynującym miejscem pod względem kultury i sztuki ludowej. Już w drugiej połowie XIX wieku mieszkańcy mocno zaangażowali się w tworzenie i rozwój kultury ludowej, tzw. folkloru słubickiego. Najlepszymi przykładami są wycinanki, klapoki słubickie oraz wyroby z wikliny.

Wycinanka
Najczęściej służyła do dekoracji wnętrz chałup chłopskich. Zazwyczaj przedstawiała rośliny, codzienne zajęcia ludności, zwierzęta, wiejskie wesela, pory roku. Przeważały w niej ,,barwy lata i wiosny” – odcienie czerwieni, żółci, zieleni, fioletu. Czasem wykorzystywano ją jako dekorację okna.
 
Klapoki
Służyły do dekoracji belek sufitu oraz firanek. Ludność gminy Słubice wytwarzała specyficzne klapoki zwane słubickimi. Jeszcze po zakończeniu drugiej wojny światowej te niezwykle piękne ozdoby były wykonywane przez Mariannę Więcek ze Słubic.
 
Wyroby wiklinowe
Słynęła z nich głównie ludność zamieszkująca Wiączemin, Piotrkówek oraz Zyck. Rozpowszechniły się głównie w XIX wieku. Tworzenie za pomocą wikliny było bardzo trudną sztuką. Wykonywano nie tylko kosze, lecz także ogrodzenia domostw. Na terenach nadwiślańskich bardzo często zagrody grodzono plecionym płotem z gałęzi wierzb.
 
Stroje ludowe
Kolejnym charakterystycznym elementem kultury ludowej naszej gminy są stroje ludowe. Tradycja ta zachowała się najdłużej ze wszystkich obyczajów. Dawniej kobiety nosiły stroje ,,samodziałowe” – ,,kiecki” lub ,,kiecoki” uszyte z kwiecistych adamaszków, na to przywdziewały pasiak, czyli fartuch. Kolor każdego fartucha zależał od okazji (posty, święta, itp.) Fartuch zielono-biały to strój ślubny i młodych mężatek, fartuch pawiowy (lila) i wiatrowy (niebieski) oraz zielony lub cielisty (różowy) nosiły starsze kobiety.
 
W zimne dni kobiety odziewały się w kaftany w czarne pasy na fioletowym lub bordowym tle, a na głowę zakładały czepce. Tuż po pierwszej wojnie światowej czepce zastąpiły chusty, tzw. tybetki. Strój kobiet ulegał zmianom. ,,Kiecki” zostały zastąpione ,,karbówkami” z wielobarwnymi cienkimi wstążkami.
 
Mężczyźni nosili białe koszule, a spodnie wpuszczali w czarne buty, na głowę zakładali czapki, tzw. maciejówki.
 
Domy były budowane w konstrukcji węgłowej z czterospadowymi dachami. W środku domów stały skrzynie. Ściany najczęściej malowano w czerwono-brązowych odcieniach. Łoża przykrywano kapą – „nospą” przypominającą pasiaki.

Źródło:

Maria Barbasiewicz, Tradycje Mazowsza. Powiat płocki. Przewodnik subiektywny, Warszawa 2009.
Marcin Szymański, Gmina Słubice. Zarys monograficzny, Płock 2010.

Metryczka:

Podziel się:  

Oceń artykuł:
  Aktualna ocena: 3,2 (głosów: 1150)

Komentarze (0):

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować!

Powiązane lokalizacje

Galeria

Kultura i sztuka ludowa okolic Słubic
Kultura i sztuka ludowa okolic Słubic
Kultura i sztuka ludowa okolic Słubic

Mapa

Zaloguj się przez Facebook
Connect to your Facebook Account
Logowanie



rejestracja
zapomniałem hasła

Newsletter