Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą Politykę prywatności.

[ Zamknij ]

Wasze wpisy

Teofil Ruczyński

 

Teofil Ruczyński był nauczycielem i społecznikiem. Urodził się w 1896 roku. Wówczas część Polski, w tym ziemia lubawska, była pod zaborem pruskim. Ruczyński skończył Seminarium Nauczycielskie w Lubawie w 1922 roku. W latach 1922–1939 uczył w szkołach powszechnych w Sochach i w Tuczkach. Przeżył dwie wojny światowe.
 
We wrześniu 1939 roku znalazł się w Warszawie. Został uwięziony na Pawiaku wraz z grupą nauczycieli, byli przetrzymywani jako zakładnicy. Zawsze uczynny, chciał być blisko ludzi. Z równą pasją nauczał dzieci, jak i pomagał zdobywać wiedzę dorosłym. Tworzył wszędzie, gdzie przyszło mu żyć. Jednak szczególnie ukochał ziemię lubawską.
 
 
Lubawie – Jubilatce
 
Przeminął czas, zakrył go cień
I zapadł gdzieś w mgławicy,
Już nowej ery wyrósł dzień
Twej wielkiej dziś rocznicy.
Ubrana w strój, wspominasz czas
Siedmiu wiekami kryty,
Gdy dola zła była nieraz,
To znowu blask, zaszczyty.
Wydzierał Cię nam nieraz wróg,
Gnębiła przemoc wraża,
Lecz znowu polskim jest Twój gród,
Lubawo! Tyś znów nasza.
Gdy święcisz dziś swój siódmy wiek,
Życzenia Ci niesiemy,
Tak głośno jak poszum rzek,
Serdecznie, jak umiemy.
Niechaj Cię złoci słońca blask,
Rozkwitaj w każdym czasie
I dzierż na zawsze Polski znak
Lubawo! Miasto nasze!
 
Spod jego pióra wyszło wiele wierszy, dzieł o tematyce społecznej, patriotycznej i historycznej.
 
 
Hej, wzleć, nasz Orle Biały
 
Hej, wzleć, nasz Orle Biały,
Hej, Orle srebrnopióry,
Nad łan nasz ukochany,
Nad Warmię i Mazury.
Gdy w kraju lśni już zorza
I szumią już sztandary,
Leć szlakiem hen do morza,
Hen, aż pod Frombork stary.
 
Gdy wolnych dziejów naszych
Otwarta leży księga,
Do dawnych szlaków laszych
Niech lot twój górny sięga,
Niech skrzydła twe okryją
We wielkim dziejów czasie
Mazury wraz z Warmiją,
Niech one będą nasze.
 
Nad Warmią, Mazurami
Dzisiaj czas plebiscytu,
Nad ludem, co chce z nami
Iść w szlak wolnego bytu;
Nad ludem, co tęskliwie
Wygląda za kordonu,
Na wolnej chce być niwie
I wśród wolnego domu.
 
 
Dla potomnych zostawił źródło, z którego każdy może dowiedzieć się o historii naszej ziemi, tradycji, kulturze. Powstały Opowiadania z pogranicza oraz legenda Biała Pani na Lubawskim Zamku.
 
Za swą osobowość i twórczość Teofil Ruczyński został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Komandorskim, odznakami: „Zasłużony dla Warmii i Mazur”, „Zasłużony Działacz Kultury”.
 
Ze względu na wadę słuchu poeta w 1956 roku przeszedł na emeryturę. Zamieszkał w Lubawie i od tego momentu całą swą twórczość historyczno-literacką poświęcił ziemi lubawskiej. W swoich książkach, artykułach i opowiadaniach pisał o historii i kulturze swojego regionu. W poezji opiewał piękno Drwęcy i rodzimych pól. Zmarł w 1979 roku. Został pochowany na cmentarzu w Lubawie. Na płycie pomnika widnieje napis:
„Zasłużony literat Warmii i Mazur
Sercem i duszą umiłował ziemię lubawską”.
 
Pragniemy tym wpisem rozpowszechnić sylwetkę naszego regionalnego poety. Niestety niewiele informacji o nim oraz jego poezji odnajdzie się w Internecie. Dlatego też polecamy sięgnąć po pozycje książkowe, m.in. po tom Poezje Warmii i Mazur.
 

 

Źródło:

 

Falkowski J., Ziemia Lubawska, Toruń 2006.
Poezje Warmii i Mazur, Warszawa 1953.

 

Metryczka:

Podziel się:  

Oceń artykuł:
  Aktualna ocena: 3,4 (głosów: 1256)

Komentarze (0):

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować!

Powiązane osoby

Powiązane lokalizacje

Mapa

Zaloguj się przez Facebook
Connect to your Facebook Account
Logowanie



rejestracja
zapomniałem hasła

Newsletter