Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą Politykę prywatności.

[ Zamknij ]

Wasze wpisy

Zespół pałacowo-parkowy w Igołomi

Autor wpisu: gbpwawrzenczyce@interia.pl
Data publikacji: 25.05.2011
Okres historyczny: 1800-1914

Ukryty w pięknym parku Pałac Wodzickich w Igołomi jest uważany za najpiękniejszą budowlę klasycyzmu w województwie małopolskim. Zaprojektował go pod koniec XVIII wieku słynny architekt Christian Piotr Aigner. Pałac znajduje się w rozległym parku rozplanowanym w stylu angielskim. Piękną budowlę od północy zdobi portyk z czterema jońskimi kolumnami, a od południa ryzalit mieszczący okrągłą dwukondygnacyjną salę balową zamkniętą kopułą. Salę udekorowano pięknym fryzem i kominkiem z napoleońskim orłem. Dziś w pałacu mieści się Instytut Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk.

Pałac w Igołomi wzniesiono na przełomie XVII i XIX wieku z fundacji Franciszka Wodzickiego właściciela Igołomi, choć być może rezydencję zbudowała dopiero jego córka Łucja z Wodzickich Przerębska. W owych czasach Igołomia słynęła z pięknych widoków, które roztaczały się na dolinę Wisły, Puszczę Niepołomicką i grzbiety Karpat.

Uważa się, że budowla jest dziełem wybitnego architekta Christiana Piotra Aignera. Pałac, wybudowany na planie prostokąta, z portykiem wspartym na czterech wysmukłych kolumnach jońskich i trójbocznym ryzalitem od ogrodu kryjącym okrągły salon. Bryła pałacu jest bardzo prosta, a dekoracja nader oszczędna.

Elewacje są boniowane na narożach, boniowanie występuje ponadto w elewacji ogrodowej na trójbocznym ryzalicie oraz kondygnacji suterenowej. Portyk dźwigający trójkątny fronton odznacza się niezwykle starannie wyciętymi jońskimi kapitelami, podobnie jak pilastry znajdujące się w tle portyku.

Obramienia okien są proste, o wysmukłych konsolkach podtrzymujących gzymsiki z daszkami o wygiętych połaciach. Płyciny w parapetach okien wypełnia ornament meandrowy zapożyczony najprawdopodobniej od Neufforge’a.

Rozkład pomieszczeń jest typowy dla rezydencji wiejskich wznoszonych na przełomie XVIII i XIX wieku. Apartamenty reprezentacyjne są położone na parterze: na osi leżą przedsionek o ściętych wewnętrznych narożach i okazały salon ciągnący się przez obie kondygnacje. Po bokach znajdują się dwa trakty pokojów, podzielone w części wschodniej korytarzem.

Najobszerniejszym i najokazalszym wnętrzem pałacu jest okrągły salon o średnicy 9,4 m ciągnący się przez dwie kondygnacje, z balkonem od strony ogrodu, ozdobiony sztukatorsko dekoracją wyobrażającą gryfy.

Zwraca uwagę kominek zwieńczony orłem napoleońskim, poniżej którego widnieje scena składania ofiar Eskulapowi, objaśniona napisem „Offrande a Esculape”. Wybór tematu tłumaczy legenda związana z Igołomią mówiąca, że majątek był darem królowej Bony dla lekarza, do którego zwykła się zwracać „idolo mio”. Stąd miejscowość wzięła nazwę.

W gabinecie sąsiadującym z salonem ściany zostały ozdobione oryginalną jaskrawą dekoracją cokołu przedstawiającą pary sfinksów. Sufity większości pomieszczeń zdobią rozety ułożone z liści akantu. Dekoracja sztukatorska rezydencji jest dziełem Fryderyka Baumana. Pałac zachował do dzisiaj wiele elementów pierwotnego wyposażenia, jak część stolarki, okucia lub klamki, dzięki czemu może uchodzić za swego rodzaju unikat.

W pałacu mieszczą się obecnie pracownia archeologiczna i muzeum. Rozległy park, pełen starych drzew z dużą polaną widokową, opada na południe w stronę nieistniejącego już stawu, gdzie przemyślnie ukształtowany półwysep sprawiał wrażenie wyspy.

Metryczka:

Podziel się:  

Oceń artykuł:
  Aktualna ocena: 3,2 (głosów: 980)

Komentarze (0):

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować!

Powiązane lokalizacje

Powiązane tagi

Mapa

Zaloguj się przez Facebook
Connect to your Facebook Account
Logowanie



rejestracja
zapomniałem hasła

Newsletter