Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą Politykę prywatności.

[ Zamknij ]

Wasze wpisy

Ten, który widział jaśniej. Jasnowidz Filipek

Autor wpisu: Dagmara Oleksy
Data publikacji: 22.07.2011

Kiedy w nocy z 7 na 8 lipca 1997 roku Nysa Kłodzka wystąpiła z brzegów i wdarła się do Kłodzka, powodując ogromne zniszczenia i straty, ludzie myśleli przede wszystkim o ratowaniu swojego życia i dobytku. Cztery kilkusetletnie kamienice podmyte przez wodę legły w gruzach, rzeka zabierała ze sobą wszystko, co napotkała na swej drodze: drzewa, samochody, nawierzchnię ulic. W mieście zapanował chaos. Nikt wtedy nie myślał, że oto spełnia się wypowiedziana ponad 20 lat temu przepowiednia.

W roku 1975 u fryzjera w Bystrzycy Kłodzkiej rozmawiano właśnie o skutkach gwałtownej burzy, jaka przeszła nad okolicą minionej nocy. Jeden z klientów miał wówczas powiedzieć, że gdy spotkają się ze sobą trzy siódemki, przyjdzie wielki kataklizm, wielka powódź, tak wielka, jakiej jeszcze nigdy nie było, wówczas i wilk się wody w Kłodzku napije... Obecni popatrzyli znacząco po sobie, dyskretnie popukali się w czoło. Ot, takie tam bajania starego dziwaka. Choć znali go przecież, bo kto by nie znał Filipka, jasnowidza ze Starego Waliszowa. Może nawet korzystali z jego pomocy i rady. Przepowiednia o wielkiej wodzie i wilku wydała się jednak ludziom zbyt fantastyczna.

W lipcu 1997 roku, gdy wielka woda w Kłodzku już opadała, przypomniano sobie Filipkowe proroctwo sprzed 20 lat. W dniu, gdy Nysa Kłodzka wystąpiła z brzegów, „spotkały się” w dacie trzy siódemki – 7.07.1997 – a poziom wody sięgnął w mieście płaskorzeźby ze spragnionym wilkiem na jednej z kamienic! Wilk rzeczywiście „napił się” wody. Od razu przypomniano sobie też dalszy ciąg złowróżbnej przepowiedni Filipka. Otóż miał on jeszcze powiedzieć, że ostateczny potop nadejdzie, gdy trzy dziewiątki staną obok siebie, wówczas i lew kłodzki pysk w wodzie umoczy.

W Kłodzku znajdziemy kilka lwów – jeden na fontannie na Rynku, dwa na ratuszu, kolejny na starodawnej płaskorzeźbie na jednej ze ścian Twierdzy Kłodzkiej. Trzy pierwsze lwy znajdują się 30 m powyżej wilka, który już „napił się” wody, czwarty jeszcze wyżej. Tak więc gdyby i ta przepowiednia jasnowidza miała się spełnić, pod wodą znalazłaby się cała Kotlina Kłodzka. Byłby to biblijny potop.

Zdaniem naukowców jest to możliwe. Nic więc dziwnego, że mieszkańcy Kłodzka i okolic z lękiem oczekiwali daty, w której staną obok siebie trzy dziewiątki. Przez analogię do pierwszej z dat, tej z siódemkami, wyszło im, że będzie to 9.09.2009. Dzień ten jednak nie przyniósł spodziewanego potopu. Widać inną konfigurację dziewiątek miał na myśli Filipek. Wielka woda przyjdzie pewnie znów w takim momencie, kiedy o przepowiedni mało kto będzie pamiętał.

Filipek nie doczekał ziszczenia swego proroctwa. Zmarł pięć lat przed powodzią stulecia, w dniu, który też sam sobie przepowiedział, 2.02.1992 (znów znamienny układ cyfr – trzy dwójki). Mieszkańcy Starego Waliszowa, najbardziej wierzący w moc Filipka, zastanawiali się, czy gdyby ich jasnowidz żył, uratowałby Kłodzko przed powodzią. Zdarzało się przecież, że odpędzał chmury gradowe i burzowe, aby uchronić swoją wioskę przed nawałnicą, więc może i Nysę Kłodzką by powstrzymał...

Kim był ten niezwykły człowiek? Nazywał się Filip Fediuk, choć wszyscy mówili o nim po prostu Filipek. Urodził się w 1907 roku na Ukrainie, skąd w 1945 roku przybył na Dolny Śląsk z grupą innych przesiedleńców ze wschodu. Przyszłość przepowiadał od najmłodszych lat, za co chciano go nawet zabić, kiedy wieszczył, że Ukrainy nie będzie. Zajmował się też ziołolecznictwem. Choroby diagnozował lepiej niż niejeden lekarz. Nie umiał czytać liter, ale umiał „czytać” ludzi, widział zarówno przeszłość, jak i przyszłość napotkanej osoby. Czasem ciążył mu ten niezwykły dar, żalił się, że widzi rzeczy, których widzieć nie chce. Mały, niepozorny, trochę zamknięty w sobie, czasem szorstki i nieprzyjemny, szczególnie dla tych, którzy zawracali mu głowę bzdurami. Uważał, że do jasnowidza powinno się przychodzić po poradę w naprawdę ważnych sprawach i w takich zawsze pomagał. Tych, co przyjeżdżali pytać, jak zdobyć wielkie pieniądze, przepędzał na cztery wiatry.

Miewał humory, czasem kazał ludziom czekać na siebie po kilka dni, a jak już do nich wyszedł, to wysłuchiwał spraw, z którymi przyjechali, jakby od niechcenia, na przykład obierając ziemniaki. Źle znosił sławę i ciągłe tłumy pod swoim domem. A przyjeżdżali tu ludzie z całej Polski. Nawet MO i UB zabiegały o możliwość współpracy z nim, ale Filipek konsekwentnie odmawiał. Twierdził, że jego dar jest darem otrzymanym od Boga i do Boga powróci po jego śmierci.

Najczęściej wieszczył po ukraińsku, chaotycznie, niezbyt wyraźnie, czasem trudno było cokolwiek z tego zrozumieć. Ci jednak, którym udało się zyskać przychylność w oczach jasnowidza i usłyszeli cokolwiek na temat swojego życia, czy to przeszłego, czy przyszłego, twierdzą, że Filipek się nie mylił. Niektórzy wyczuwali w tym drobnym staruszku jakąś niezwykłą moc i magię. Była w nim mądrość świata i światło, które pozwalało widzieć jaśniej niż innym.

Sąsiedzi go uwielbiali. On zresztą też darzył ich szczególnymi względami. Pomagał rozwiązywać problemy, podejmować decyzje, przepowiadał, ile będą mieć dzieci i jaka czeka ich przyszłość. Był niczym dobry ojciec, który troszczy się o swoje dzieci i chce dla nich jak najlepiej. Nic więc dziwnego, że mieszkańcy Waliszowa poczuli się zaskoczeni śmiercią Filipka. Wydawało im się, że ktoś taki jak on, będzie żyć wiecznie. A jeśli umrze, to i wieś przestanie istnieć. Tak się jednak nie stało.

Jasnowidz odszedł w Święto Matki Boskiej Gromnicznej. Pogrzeb miał iście królewski. Pochowano go w złotych szatach. Na mały cmentarzyk w Starym Waliszowie ściągnęły tłumy ludzi, księża, dziennikarze. Nie zabrakło wzruszających przemówień. Na nagrobku obok imienia i nazwiska zmarłego wyryto również słowo „jasnowidz”, aby każdy, kto kiedykolwiek trafi na waliszowski cmentarz, nie miał żadnych wątpliwości, nad czyim stoi grobem. Wszak uważa się dziś, że Filipek był jednym z najlepszych polskich jasnowidzów.

W Starym Waliszowie posmutniało po śmierci Filipka, ale ludzie, chcąc nie chcąc, musieli nauczyć się bez niego żyć. Przez jakiś czas chatka, w której mieszkał Filipek, stała pusta. Jego krewni długo nie porządkowali ubrań i rzeczy osobistych zmarłego. Tak, jakby on wciąż tam był. Niektórzy ponoć widywali go spacerującego nocą po obejściu. Dziś w domku jasnowidza już ktoś gospodarzy. Nawet poczyniono tu niezbędne modernizacje. Jeśli Filipek wciąż mieszka w Starym Waliszowie, to przeniósł się do domu swojego bratanka, którego żona zaklina się, że słyszy czasem dobiegające ze strychu szuranie i odgłos ciężkich kroków, a raz nawet wydawało jej się, iż ktoś głosem cichym jak szmer wiatru wypowiada jej imię. Być może Bóg postanowił jakąś część Filipkowej mocy pozostawić na ziemi, aby strzegła miejsca i ludzi, którym jasnowidz przez prawie pół wieku służył swoim niezwykłym darem.

Źródło:

Lamparska J., Dolny Śląsk jakiego nie znacie. Przewodnik inny niż wszystkie, Wrocław 2002.
Łuka-Kowalczyk M., Ballada o Filipku, „Rzeczpospolita. Magazyn", 2.07.1998.

Metryczka:

Podziel się:  

Oceń artykuł:
  Aktualna ocena: 3,3 (głosów: 1403)

Komentarze (0):

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować!
Może zainteresują Cię jeszcze:

Powiązane osoby

Mapa

Zaloguj się przez Facebook
Connect to your Facebook Account
Logowanie



rejestracja
zapomniałem hasła

Newsletter